قله سیاهلان چاپ
گزارش برنامه - گزارش برنامه های اجرا شده
سه شنبه, 07 شهریور 1391 ساعت 11:17

برنامه سياهلان 28 لغايت 30 تير 1391

منطقه الموت و قله سياهلان

دره الموت در شمال شرقي استان قزوين و در مجاورت دره طالقان مي‌باشد. دره الموت داراي دشت هاي وسيع نسبت به دره طالقان است و پوشش گياهي بسيار غني از جمله وفور گياهان دارويي از مشخصات اين منطقه مي‌باشد. از جاذبه هاي اين منطقه مي‌توان به قلعه حسن صباح، درياچه اوان و قلل مرتفع البرز غربي همچون سياهلان، كنديگان و خشچال اشاره نمود. همچنين قله شاه‌البز از جبهه شمالي در اين دره قابل صعود مي‌باشد. رودخانه شاهرود اين دره را به دوقسمت تقسيم نموده است. از شهرهاي كوچك منطقه مي‌توان به رجايي دشت، معلم كلايه و رازميان اشاره نمود. كه جهت دسترسي به روستاي هنيز بايد از رجايي دشت و معلم كلايه عبور كرد. قله سياهلان با ارتفاع 4200 متر بلند ترين نقطه استان قزوين مي‌باشد كه جهت صعود اين قله مي‌توان از روستاهاي وناش بالا، هنيز و كوچنان اقدام نمود. مسير وناش بالا از جبه جنوبي به خود قله و مسيرهاي هنيز و كوچنان به گردنه مابين قلل سياهلان و كنديگان(به ارتفاع 4050 متر) منتهي مي گردد. اين گردنه از شمال به جنگل هاي 2000 و دشت درياسر و روستاي عسل محله منتهي مي‌شود. مسير جنوبي نسبت به مسير شمالي كوتاه تر و جهت صعود مناسب تر مي‌باشد.

شرح برنامه:

روز اول ساعت 5 صبح برای حرکت از قم در نظر گرفته شده بود که با توجه به ناهماهنگی پیش آمده با راننده ون٬ عملا ساعت 7 صبح برنامه آغاز شد.

با رسيدن ماشین٬ به سرعت كوله‌هارو روي باربند بستيم و از مسير ساوه و بوئين زهرا به سمت قزوين به راه افتاديم.

نظر به اتفاقات پمپ بنزين بوئين زهرا پس از قزوين به سمت الموت و معلم كلايه ادامه مسير داديم و با توجه به توقف هاي بين راهي جهت تهيه نان و... در معلم كلايه به سمت روستاي هنيز حركت نموديم. فاصله قزوين تا معلم كلايه تقريبا 90 كيلومتر است كه طي اين مسير دو ساعت طول كشيد. فاصله روستاي هنيز تا معلم كلايه نيز حدود 38 كيلومتر بود و لي با توجه به شيب زياد جاده طي اين مسير حدوداً دو ساعت طول كشيد، البته در قسمت هايي از مسير كه ماشين نمي‌كشيد مجبور به پياده شدن و هل دادن ماشين شديم.

محصول اصلي باغات هنيز گيلاس و گردو مي‌باشد كه خوشبختانه افراد گروه نيز به لطف سرپرست برنامه و با خريد يك جعبه گيلاس از اين ميوه خوشمزه بي نصيب نماندند.

پس از بستن كوله ها و صرف نهار در امامزاده روستا برنامه در ساعت 4و 15 دقيقه شروع شد. مسير حركت از پشت امامزاده به سمت شمال مي‌باشد. در ابتداي مسير فرودي به سمت رودخانه داشته و پس از گذر از رودخانه از سمت چپ دره در يك شيب تند ارتفاع مي‌گيريم.

پس از مدت كوتاهي از طي مسير باراني شديد شروع به باريدن كرد كه مجبور به پناه گرفتن در زير يك درخت شديم. ولي شدت باران به حدي بود كه مجبور به استفاده از پانچوها و لباس‌های گورتكس‌ها شديم. با كاهش شدت باران ادامه مسير داديم و از ميان بوته هاي زرشك و در ختان كاج گذشتيم. با توجه به پاكوب هاي متعدد موجود در منطقه در يافتن مسير اصلي با مشكل مواجه شديم كه در ادامه با طي يك شيب تند مسير را اصلاح و به پاكوب اصلي برگشتيم. در طول مسير چندين بار از كنار چشمه‌ها گذشيم ولي حدود دو ساعت از ابتداي مسير بعد از روستا از وجود آب و چشمه خبري نبود. ولي در ادامه مسير با گذر از چندين چشمه و رود جاري در كف دره ها به دشتي مملو از ريواس رسيديم. متاسفانه شمش ريواس‌ها خشك بود ولي خوردن ساقه برگ‌ها خالي از لطف نبود. با افزودن ارتفاع به سمت پناهگاه ادامه مسير داديم و تقريبا پس از 5 ساعت 15 دقيق صعود در ساعت 9 و 30 دقيقه به پناهگاه نارنجي رنگ سياهلان رسيديم. از نكات قابل ذكر در مورد پناهگاه ميتوان به وجود چشمه در شمال غربي آن اشاره نمود.

پس از تاريكي هوا و با توجه به حضور يك گروه كوهنوردي در پناهگاه به سرعت چادرها را علم كرده و با تقسيم دوستان در چادرها به خوردن غذا و استراحت پرداختيم.

صبح روز بعد حدود ساعت 5 و 30 دقيقه بيدار شده و پس از صرف صبحانه و جمع كردن چادرها، كوله‌ها را بسته و در ساعت 6 و 30 دقيقه به سمت گردنه حركت كرديم. مسير صعود گردنه از پشت پناهگاه و به صورت تراورسي در جهت قله مي‌باشد و از گردنه نيز مسير پاكوب پس از دور زدن قله از سمت جنوب به سمت چپ منحرف مي‌گردد. از پناهگاه تا گردنه با احتساب يك استراحت در بين راه دو ساعت طول كشيد. بر روي گردنه كوله ها را گذاشته و با سرعت بيشتر به سمت قله حركت مي‌كنيم و باقي مسير تا قله را در مدت يك ساعت طي مي‌كنيم. ساعت 9 و 30 دقيقه موفق به صعود قله 4200 متري سياهلان شديم.

با توقفي 45 دقيقه اي بر روي قله و گرفتن عكس يادگاري و صرف مقداري ميوه و تنقلات مسير بازگشت را در پيش گرفته و با خداحافظي از مناظر ارتفاعات علم كوه و منطقه تخت سليمان در شرق، صات و شاه البرز در جنوب و قلل كنديكان، خشچال و سماموس در غرب و ... به سمت گردنه به راه مي‌افتيم.

در زير قله به كوهنوردان محلي برخورد مي‌كنيم كه صبح از مسير روستاي وناش بالا در شرق روستاي هنيز به قصد صعود قله اقدام نموده بودند و با گرفتن اطلاعاتي در مورد منطقه و تبادل شماره تلفن و خداحافظي از دوستان فرود را به سمت گردنه ادامه مي‌دهيم. با توقفي كوتاه بر روي گردنه جهت صرف چاي در ساعت 11 از روي گردنه مسير فرود به سمت دره دوهزار را در پيش مي‌گيريم.

از كنار يخچال‌ها گذشته و پس از گذر از چندين برفچال در ساعت 12 و 10 دقيقه به گوسفند سراي وني مي‌رسيم. در اين گوسفند سرا از چوپانان كه از روز گذشته به اين محل آمده بودن شير و ماست تهيه كرده و نهار را صرف نموديم. با توجه به وجود آب، گوسفند سرا مكان مناسبي جهت شب ماني مي‌باشد.

پس از صرف نهار در ساعت 14 و 30 دقيقه ادامه فرود آغاز شد و پس از صعودي نسبتا طولاني و گذر از كنار يك چشمه ادامه مسير مي‌دهيم. در قسمت هايي از مسير پاكوب مجبور به افزايش ارتفاع مي‌شويم. افزايش ارتفاع گياهان و پوشش بينهايت غني گل‌ها و گياهان نشان از تغييرات آب و هوايي و چراي ممنوع دام در منطقه است ولي كاهش ارتفاع همراه با جدا شدن از مسير رودخانه ديگر وجود چشمه در منطقه خبري نيست.

در ارتفاعات پايين تر و با توجه به وجود مه در منطقه بارش باران نيز شروع مي‌شود و ادامه مسير در جنگل را با مه و باران ادامه مي‌دهيم. و پس از طي يك ساعت در جنگل به چشمه اي كوچك رسيديم و با ادامه مسير به رودخانه و سپس به جانپناه مي‌رسيم. (جانپناه غير قابل استفاده مي‌باشد).

وجود كنده‌هاي درختان در رودخانه نشانه سيل مي‌باشد كه به گفته دوستان مسير را به كلي تغيير داده است. ادامه مسير را در طول رودخانه ادامه مي‌دهيم و به دشت دريا سر مي‌رسيم. وجود مه غليظ در منطقه باعث شد كه نتوانيم از زيبايي‌هاي بي‌بديل اين دشت استفاده كنيم و با توجه به بارندگي تصميم به ادامه مسير مي‌گيريم و در ادامه با گذر از يك پل ( يك الوار بصورت پل) و طي شيبي تقريبا تند در ساعت 21 و 30 به روستاي عسل محله مي‌رسيم و در اين روستاي زيبا برنامه كوهنوري ما به پايان رسيد. كوله ها را بر روي باربند بسته به سمت كلار دشت به راه افتاديم. شب را در كلاردشت خوابيديم و در روز سوم به سمت قم به راه افتاديم.

گزارش نويس: حسين قرباني

سرپرست: حسین محمدبیگی

(با تشكر از گزارش جامع و زيباي آقايان محمد مهيمني و حامد احساني نژاد)

 
قله تفتان چاپ
گزارش برنامه - گزارش برنامه های اجرا شده
چهارشنبه, 06 اردیبهشت 1391 ساعت 20:31

هدف برنامه: صعود قله تفتان

نوع برنامه: کوهنوردی

تاریخ اجراء: 5 و 6 فروردین ماه 91

منطقه اجرا: روستای تمندان، شهر خاش، استان سیستان و بلوچستان.

نحوه دسترسی: زاهدان، جاده خاش، فرعی تمندان، روستای تمندان، روستای دره گل.

آنتن دهی و پست امداد: تقریبا سرتاسر مسیر تا قله دارای پوشش آنتن همراه اول می باشد.

هیچ گونه پست امداد و نجات و یا نیروی انتظامی در منطقه موجود نمی باشد.

گزارش نویس: محمد شاکری موحد

معرفی منطقه:

رشته کوه تفتان بین 28درجه و30دقیقه الی 28درجه و 5 دقیقه عرض شمال و 60 درجه و 50 دقیقه تا 61 درجه 15درجه طول شرقی از نصف النهار گرینویچ قرار دارد این کوه در چهل و دو کیلومتری شمال شهر خاش بین شهر میر جاوه و شهرستان خاش واقع شده است. ارتفاع آن ازسطح متوسط آب های خلیج فارس 3941 متر و نسبت به دشت های اطراف حدود دو هزار متر است.
برخی بر این باورند که نام کوه تفتان از واژه تفت به معنی گرم و سوزان آمده است. و این تسمیه به علت خروج آتشفشانی مرکب از بخار آب و گاز گوگرد از دهانه آن است. کوه تفتان در اصطلاح محلی به چهل تن معروف است. به طوری که شایع است چهل تن از راشدین مذهبی در این کوه ناپدید شده اند از این رو کوه چهل تن نامیده می شود و شاخک شمال آن نیز به همین سبب به اسم کوه زیارت معروف شده است و در گذشته محل زیارت اهالی این نواحی بوده است.

کوه تفتان دارای 4 قله با نام های به شرح زیر است:

- قله ی شمالی که مرتفع تر می باشد و به نام "کوه زیارت" معروف است.

- قله ی جنوبی که کوتاه تر و آتشفشانی است "مادرکوه" نامیده می شود.

- قله ی شمالی شرقی که " صبح کوه" نام دارد.

- قله ای که در مغرب مادرکوه قرار گرفته "نرکوه" نامیده می شود.

گروه های متعدد و مختلفی از کوهنوردان به قله تقتان صعود کرده اند که اولین صعود در اخر سال 1893برابر با 1272شمسی به سرپرستی ژنرال "سرپرسی سایکس" انگلیسی انجام یافت و "سون اندرسن فون هدن" سیاح معروف سویدی که اکثر بیابان های دنیا را بررسی و مطالعه کرد نیز به کوه تفتان صعود کرده است.

به طور کلی در نواحی کوهستانی همانند دامنه های کوه تفتان شامل "چون آباد"، "چانلی"، "امیرآباد کهنک"، " سرکم"، " کوشه"، " ترشاب وبالاخره قسمت های خاوری آن که به نواحی "سنگان" و "سرشک" محدود است، میزان حرارت از حد معمول تجاوز نمی کند و نواحی یاد شده در فصل تابستان حکم ییلاق را دارند چنان که در پیش گفتیم "سر پرسی سایکس" که در اواخر سال 1893 میلادی به قله ی تفتان صعود نموده است می گوید: ((چشم اندازهای این حدود بهترین مناظر زیبای ایران است.))

در قلل کوه تفتان سه دریاچه وجود دارد که به دریا سر معروف اند دو دریاچه در قسمت شمال واقع اند که عمق آن ها کم و اغلب دارای آب گوارا می باشند و دیگری که نسبتا بزرگتر است دارای آب شور دایمی است.

در پیرامون کوه تفتان دره های متعددی است که آبهای قسمت شمال وشرق آن به صورت رودخانه "لادیز" و " گزد" به رود میر جاوه که امتداد رود " تالاب" یا "تلخ آب" است می ریزد و آب دره های جنوبی کوه تفتان داخل دره خاش می گردد و به سبب ارتفاع بسیار و دره های پرآبی که این کوه در آن منطقه ی گرم وسوزان دارد در فصل تابستان ییلاق مردم طایفه "ریگی" و دیگر عشایر بلوچ ساکن پیرامون شهرستان خاش است.

دردامنه های کوه تفتان شرایط طبیعی برای نشو و نمای اشجار و گیاهان جنگلی بسیار مصاعد و درختانی بوجود آمده که گر چه به انبوهی و شکوه جنگل های مازندران نمی رسند اما دارای اشجار مفیدی است که میوه آن ها مورد استفاده ی اهالی است.

اشجار مزبور عبارتند از:

بنه یا پسته کوهی، بادام کوهی – از اشجار قیمتی این جنگل ها: ارژن، سیاه چوب، گز، تاگز و غیره.

شرح برنامه:

شنبه 5 فروردین:

ساعت 2 عصر، پس از تهیه لوازم مورد نیاز، زاهدان رو به سمت خاش ترک می کنیم. فاصله زاهدان تا خاش 170 کیلومتر هست که در کیلومتر 145 تابلویی قهوه ای رنگ با نوشته "کوه تفتان" ما رو به سمت قله تفتان و روستای تمندان که مبدأ صعود قله از این جبهه هست راهنمایی می کند.

از ابتدای فرعی تا روستای تمندان 15 کیلومتر راه فرعی آسفالته هست که پس از طی تقریبا نیمی از اون به یک دوراهی می رسیم، که با تابلوی سردریا و 50 متر جلوتر با تابلوی شرکت تعاونی مرزنشینان مشخص شده است که مسیر صحیح، مسیر سمت راست هست.

بعد مسیر را ادامه می دیم تا به یک سه راهی می رسیم که با تابلوهایی (از جمله تابلوی دهیاری تمندان) مشخص هست.

و از اونجا مسیر سمت راست رو 4 کیلومتر دیگه ادامه میدیم تا می رسیم به جایی که جاده تموم میشه و میرسه به یک ساختمون.

این ساختمون اردوگاه دره گل نام داره و متعلق به آموزش و پرورش شهر خاش هست. مدیریت این اردوگاه با آقای یونس کردی (09159918416) هست و برای استفاده از امکاناتش باید با آموزش و پرورش شهر خاش هماهنگ کرد.

ما نامه ای از هیئت کوهنوردی قم برای اقامت در اردوگاه داشتیم و آقای کردی بعد از هماهنگی با مقام بالاتر از خودشون لطف کردن و ما رو پذیرفتن.

اردوگاه دره گل، اردوگاهی هست آموزشی جهت مدارس که محوطه بزرگی در حد هکتار داره و در حیاطش تعداد زیادی آلاچیق تعبیه شده، ساختمونش هم دارای 10 خوابگاه با ظرفیت هر خوابگاه 12 تخت به همراه آشپزخانه، سالن غذا خوری، حمام (که تعطیل بود) و سرویس بهداشتی هست.

اردوگاه فاقد وسائل گرمایشی و سرمایشی بوده و طبق گفته متصدی، تابستان ها به علت خنک بودن هوا نیازی به کولر و امثالهم ندارد و در زمستان هم با بخاری های نفتی گرمایش خوابگاهها تأمین می شود (در مورد ما نشد). هزینه اقامت در اردوگاه شبی 22000 تومان برای هر اتاق بود. این اردوگاه بهترین محل اقامت برای کسانی هست که قصد صعود یک روزه قله رو دارن.

بعد از تحویل اتاق و جابجایی وسائل، با استفاده از آشپزخانه اردوگاه که فاقد ظرف بود، با وسائل ابتدایی مشغول پختن شام شدیم و بعد از صرف شام و بستن کوله ها خوابیدیم.

یکشنبه 6 فروردین:

ساعت 5 بیدار باش و پس از صرف صبحانه و بستن کوله صعود، در ساعت 6:30 شروع به پیمایش نمودیم. مسیر صعود از دره کنار و سمت راست اردوگاه شروع میشه و در جای جای مسیر با تابلوهایی که در خودشون پیام های زیست محیطی دارن مشخص می شود.

همچنین کل مسیر تا قله پاکوب بوده و تقریبا به راهنما نیازی ندارد. هرچند پدیده زشت شعارنویسی در مسیر به حدی گسترده و وحشتناک هست که با پیگیری خط سیر شعارها به قله می رسید.

با این حال گروه ما دارای نقشه جی پی اس مسیر بود و از این بابت نگرانی نداشتیم. در اون روز ما تنها گروه صعود کننده به قله بودیم. البته به جز 2 نفری که در مسیر برگشت باهاشون برخورد داشتیم.

طبق گزارش برنامه هایی که مطالعه کرده بودیم و اطلاعات افراد محلی، منطقه فاقد آب آشامیدنی بود (به جز چشمه ای به نام آب خوش که ما پیداش نکردیم) ولی آب اردوگاه آشامیدنی بود. البته ما به اون هم اعتماد نکردیم و آب معدنی مصرف کردیم.

مسیر صعود در ابتدا داخل دره ای هست که به نام "تنگ گلو" شناخته می شود. پس از طی تقریبا 5 کیلومتر با صرف زمان یک ساعت و چهل و پنج دقیقه، از بستر رودخانه و دره جدا میشویم و یالی با شیب متوسط رو ادامه می دهیم.

تا اینجای کار بستر مسیر سنگریزه های کف رودخانه و خاک بوده که در دو جا نیاز به استفاده از دست برای صعود از سنگ های مسیر هست که البته در یک نقطه از اون با قرار دادن پله رکابی از جنس سیم بکسل، مسیر ایمن شده است.

از این قسمت مسیر تا پناهگاه، مسیر ترکیبی از خاک و سنگ هست و برای صعودش نکته خاصی نداره.

مسیر صعود از یال تا پناهگاه

پس از 45 دقیقه و طی کردن یک و دو دهم کیلومتر بر روی یال به پناهگاه صبح می رسیم.

پناهگاه صبح از دو پناهگاه قدیم و جدید تشکیل شده، پناهگاه قدیم دارای همه امکانات مرسوم پناهگاه ها و تقریبا یک سوم پناهگاه بارگاه سوم دماوند ظرفیت دارد. و پناهگاه جدید نیز تقریبا به اندازه پناهگاه بارگاه سوم و در پنج طبقه ساخته شده که البته هنوز تکمیل نگردیده.

نکته قابل توجه اینکه این پناهگاه همیشه تعطیل هست و برای استفاده از اون باید با هیئت کوهنوردی خاش و زاهدان هماهنگ کرد و در مسیر رسیدن به روستای تمندان و دره گل، با متصدی پناهگاه، آقای کردی (شخص دیگری به جز آقای یونس کردی مدیر اردوگاه دره گل) نیز باید هماهنگ شد.

منزل متصدی پناهگاه صبح در کنار جاده قرار دارد و با تابلویی سبزرنگ با نوشته "مسوول پناهگاه تفتان" مشخص گردیده.

در چندین نقطه از مسیر به بقایایی از جسد الاغ و قاطر برخوردیم که پس از پرس و جو متوجه شدیم این ها حیواناتی هستند که در حمل بار جهت ساخت پناهگاه جدید مشارکت داشتند و زیر سنگینی فشار بار کشته شده اند!!!

شاید این طریقه استفاده از خدمات پناهگاهی به علت تعداد کم صعودکننده ها و یا وضعیت امنیتی منطقه قابل توجیه باشد ولی درک آن برای کوهنوردانی که عادت داشته اند در تمامی ساعات شبانه روز و در همه شرایط از پناهگاه های کوهنوردی استفاده کنند (که البته فلسفه وجودی پناهگاه نیز از نام آن هویداست) این امر غریب به نظر برسد. به قول محمد گائینی شاید بهتر بود به جای یک پناهگاه مجهز با در بسته، یک جانپناه در حد جانپناه امیری اونجا میساختن با در همیشه باز! (نقل به مضمون)

بگذریم...

کنار پناهگاه برای صرف کمی تنقلات و استراحت، 30 دقیقه توقف داشتیم و پس از اون به صعود ادامه دادیم. مسیر از اینجا تا قله دارای شیب متوسط هست و نکته خاصی جهت صعود ندارد. صعود ما از پناهگاه تا قله که نزدیک 3 کیلومتر هست، حدود 90 دقیقه زمان گرفت که تقریبا نصف زمانی بود که در گزارش برنامه ها خونده بودیم. نمیدونم ما تند رفتیم یا گزارش ها مربوط به فصل زمستان و وجود برف بود!

مسیر صعود از پناهگاه تا قله

در این تاریخی که صعود کردیم منطقه فاقد برف بود و اصلا برفکوبی نداشت. هرچند در برخی از شکافها یا کنار مسیر لایه نازکی از برف روی زمین بود. و سنگهای قله نیز از برف کمی که شب قبل باریده و یخ زده بود، پوشیده بود.

از پناهگاه به بعد وزش باد نسبتا شدید که قبلا وصفش رو شنیده بودیم احساس میشد و تا قله ادامه داشت. ولی تأثیر منفی آنچنانی در صعود نداشت.

دهانه های آتشفشانی با گاز گوگرد متصاعد شده از آن

قله تفتان محوطه ای هست با دو دهانه آتشفشانی و چهار قله که در بالا به وضعیت اونها اشاره شد. در کنار یکی از این قله های فرعی دهانه گوگردی با بخار فراوان گوگرد، قله دماوند رو در ذهن ما تداعی کرد، منتهی در هزار و ششصد متر پائینتر از اون. پس از کمی کنجکاوی و عکاسی، با دور زدن یک دهانه بزرگ آتشفشانی بین این قله فرعی و قله اصلی، به قله اصلی رسیدیم. اونجا کمی استراحت کردیم و به گشت و گذار اطراف و کنجکاوی در شکافها و گودالهایی که محل فوران گوگرد بودند و همینطور بررسی سنگ های قله پرداختیم. بقایای گدازه ها و شکل سنگ های اطراف و... همه به خوبی نشان دهنده وضعیت آتشفشانی منطقه بودند.

بعد از انجام این امور و گرفتن عکس های یادگاری که کمی بیش از یک ساعت طول کشید، شروع به فرود نمودیم. و مسیر طی شده رو با سرعتی بیشتر فرود رفتیم. در هنگام برگشت شاهرخ از سرپرست اجازه گرفت و برای صعود سومین قله فرعی راهی شد و ما در پناهگاه صبح کمی منتظر رسیدنش شدیم.

در جلوی پناهگاه آقای کردی متصدی پناهگاه رو دیدیم که دو نفر از کوهنوردان مستقل رو به عنوان راهنما جهت صعود آورده بود. و اونجا بود که از ایشون اطلاعات مربوط به نحوه استفاده از پناهگاه رو کسب کردیم.

پس از رسیدن شاهرخ به مسیر ادامه دادیم و در ساعت 4 عصر به اردوگاه دره گل رسیدیم.

کل مسیر فرود تقریبا دو ساعت و نیم طول کشید. فرود نسبتا سریعی بود.

در اردوگاه بعد از تعویض لباس ها و کمی استراحت، با توجه به نزدیکی غروب و احتیاط ما در مورد عدم رانندگی در جاده های منطقه در شب، تصمیم گرفتیم یک شب دیگه رو در اردوگاه اقامت کنیم.

بنابراین به پخت و پز مشغول شدیم و پس از صرف شام و جابجایی وسائل صعود با وسایل سفر (این صعود جزئی از برنامه ایرانگردی ما بود) خوابیدیم.

نکات قابل توجه:

l آب منطقه دارای املاح گوگردی است و قابل مصرف نمی باشد.

l مایحتاج عمومی (نان، سوپرمارکت و...) در منطقه موجود نبوده و می بایست از شهر تهیه گردد.

l برخلاف صحبت هایی که در افواه هست و توصیه های امنیتی که می شود، و به ما هم بسیار شد و حتی تا مرز کنسل کردن برنامه هم پیش رفت، هیچ گونه مورد نا امنی و مشکوکی در کل 4 روز اقامت ما در استان سیستان و بلوچستان رویت نشد. بلکه هموطنان ما بسیار خونگرم و میهمان نواز بودند.

l با توجه به تفاوت مذهبی، رعایت آداب میهمانی و دقت نظر در این خصوص توصیه می گردد.

نفرات شرکت کننده: حمید قاسمی زاده (سرپرست)، محمد شاکری موحد، سید مصطفی بکایی و شاهرخ کرمی.

هزینه تقریبی: چون این صعود بخشی از یک مسافرت 14 روزه بود، تفکیک هزینه آن مقدور نبود.

برخی از هزینه های این صعود عبارتند از:

بلیط هواپیما برای تهران زاهدان 104500 تومان (طول پرواز 90 دقیقه).

بلیط اتوبوس اسکانیا 24500 تومان (طول سفر 20 ساعت).

بلیط اتوبوس های وی آی پی 44000 تومان (طول سفر 20 ساعت).

هزینه اقامت در اردوگاه دره گل شبی 22000 تومان برای هر اتاق.

منابع استفاده شده:

سایت جامع آموزش کوهنوردی

http://alicliff.blogfa.com

نقشه جی پی اس مسیر را از اینجا می توانید دریافت کنید.

 
قله سرکچال (زمستانی) چاپ
گزارش برنامه - گزارش برنامه های اجرا شده
دوشنبه, 12 دی 1390 ساعت 13:18

 

هدف برنامه: صعود قله سرکچال

نوع برنامه: کوهنوردی

تاریخ اجراء: 8 و 9 دی ماه 90

منطقه اجرا: بخش رودبار قصران از توابع شمیرانات، تهران.

نحوه دسترسی: تهران، جاده لشکرک، فشم، میگون، شمشک، روستای سپیدستان (از سه راه تهرانپارس تقریبا کمتر از 50 کیلومتر).

سواری های کرایه ای از فلکه چهارم تهرانپارس برای منطقه موجود است.

آنتن دهی و پست امداد: تقریبا سرتاسر مسیر تا قله دارای پوشش آنتن همراه اول می باشد.

نزدیک ترین پست امداد و نجات در نزدیکی محل صعود، پست مستقر در پیست دیزین یا فشم می باشد.

گزارش نویس: محمد شاکری موحد

 

 

معرفی منطقه:

خط الراس سرکچال در بخش غربی البرز مرکزی و در شمال منطقه شمشک و دربندسر واقع گردیده و امتداد شرقی قله سرکچال به روستای لالون و امتداد غربی قله کلون بستک به منطقه دیزین می رسد .

این خط الراس در راستای شرق به غرب از تنگ لالون تا دره دریوک امتداد یافته و در این دو جبهه به هیچ کوهی از قله های منطقه متصل نمی باشد . این خط الراس از ناحیه شمالی بوسیله گردنه ورزاب به قله های برج و خلنو متصل است. رودخانه های تلخ آب (به سوی شرق) و دریوک (به سوی غرب) از آبریزهای شمالی این مجموعه قله محسوب می شوند. جبهه جنوبی قله کلون بستک از طریق گردنه جنوبی آن (گردنه دیزین) به قله های سی چال و اله بند ارتباط داشته و قله سرکچال 1 از طریق گردنه جنوبی آن (گردنه لجنی) به پیست اسکی شمشک و قله آبک اتصال دارد. قله سرکچال 3 (شانه شرقی) از طریق گردنه جنوبی به قله روته متصل است.

آبریز جنوبی این خط الراس به سه بخش لالون، شمشک و دربندسر، دیزین تقسیم می شود.

 

توپوگرافی مسیر سرکچال از گردنه لجنی:

قلل مرتفع سرکچال بر روی خط الراس شرقی-غربی در شمال منطقه عمومی جاجرود و شمال آبادیهای شمشک و لالون قرار گرفته است و سالهای متمادی است که بصورت عمومی از طریق آبادیهای شمشک به گردنه لجنی و پناهگاه آن از طریق یال جنوبی صعود می گردد. برای صعود این مسیر از بخش جنوبی روستا با انتخاب مسیر در جهت پیست اسکی شمشک به سوی گردنه لجنی رفته و پس از رسیدن به گردنه و گوسفندسرای کنار گردنه به سوی شمال تغییر جهت داده و در میان صخره های بالای گردنه و پس از صعود آنها، به پناهگاه لجنی می رسیم. با عبور از کنار پناهگاه و ادامه صعود در امتداد شمال روی یال به قله سرکچال لجنی (سرکچال 1) و از آنجا برای رسیدن به سرکچال بزرگ (سرکچال 3) بر روی خط الراس و در جهت شرق از روی قله سیاه غار (سرکچال 2) عبور کرده و به قله سرکچال بزرگ می رسیم.

(مطالب این بخش، از گزارش برنامه گروه کوهنوردی تهران اقتباس گردیده)

 

مسیر صعود قله از بالای گردنه لجنی

 

شرح برنامه:

پنجشنبه 8 دی:

ساعت 5:30 صبح از قم به اتفاق 3 نفر از همنوردان در گروه کوهنوردی مهر قم، آقایان سید حسین جلالی، سید حسین علوی و علیرضا ستوده فر با وسیله شخصی حرکت میکنیم. در ساعت 7:30 در تهران دوست خوبمان آقای سهیل رضازاده از گروه آلاله تهران نیز به جمع ما اضافه شده و پنج نفری به سمت شمشک حرکت میکنیم.

در ساعت 9 به روستای سپیدستان می رسیم و پس از تعویض لباس در ساعت 9:50 شروع به پیمایش مسیر می نمائیم.

 

تراورس از انتهای یال مقابل پیست به سمت گردنه لجنی

 

مسیر صعود زمستانی، صعود یال روبروی خط الراس (قبل از ورودی روستای سپیدستان و روبروی پیست دربند سر) و ادامه آن به سمت شرق تا رسیدن به گردنه لجنی است.

حجم برف در ابتدا بسیار کمتر از حد انتظار ما و شرایط جوی، طبق پیش بینی ها، عالی بود. پس از کمی ادامه صعود بر حجم برف افزوده شد، اما طبق گفته دوستانی که سابقه چندین صعود زمستانی به سرکچال ها را داشتند، نسبت به سالهای گذشته از حجم کمتری برخوردار بود.

صعود ما از روستا تا جانپناه چهار و نیم کیلومتر مسافت داشت و 6 ساعت (با احتساب زمان های استراحت) طول کشید که تقریبا یک ساعت بیشتر از پیش بینی قبلی بود.

جهت پیمایش این قسمت از مسیر نکته خاصی به جز دقت در شیب تند سنگی زیر جانپناه قابل ذکر نیست. این شیب تند در این فصل معمولا یخ زده و خطرناک می شود و صعود از آن باید توأم با دقت و احتیاط و حتی در صورت لزوم با حمایت باشد.

 

شیب تند و سنگی زیر جانپناه لجنی

 

در ساعت 16:00 به جانپناه لجنی رسیدیم.

این جانپناه سنگی و تقریبا 16 متر مربع مساحت دارد، سقف آن از جنس حلبی بوده و گنجایش حدود 15 نفر را به صورت فشرده دارد. به علت تابش مستقیم آفتاب و برفکوبی با کوله سنگین، بدن ها آب زیادی از دست داده بود که برای جبران این کمبود شروع به آب کردن برف و نوشیدن مایعات نمودیم که این کار تا موقع خواب ادامه داشت!

دمای هوا در شب، در  داخل پناهگاه حدود منفی 5 تا 10 و در بیرون حدود منفی 15 تا 20 بود. و بر خلاف اکثر اوقات هیچ وزش بادی نداشتیم.

پس از جبران مایعات از دست رفته و صرف شام، در ساعت 8 شب به خواب رفتیم.

 

خط الرأس سرکچال و قله سرکچال 1

 

جمعه 9 دی:

ساعت 6:00 بیدار باش و پس از صرف صبحانه و بستن کوله صعود، در ساعت 7:30 شروع به ادامه پیمایش نمودیم. مسیر صعود از جانپناه تا ابتدای خط الرأس و قله سرکچال 1، یک یال نسبتا مستقیم و کم برف، با شیب متوسط بود که هرچه به سمت بالا می رفتیم بر عمق برف افزوده می شد! و در برخی نقاط برفها یخ زده و سفت بود.  در ساعت 9:55 صبح به خط الرأس و قله سرکچال 1 (4120 متر) صعود کردیم و بعد از 5 دقیقه استراحت، بر روی خط الرأس ادامه مسیر دادیم، بر خلاف پیش بینی ما که انتظار صعود این قسمت از مسیر را روی یخ می دادیم و طناب، کلنگ و کرامپون همراه آورده بودیم، به علت عدم وزش باد، مسیر به جای یخ، پوشیده از برف محکم بود که این سرعت صعود را بیشتر و کار ما را راحت تر کرد و در ساعت 10:30 قله سرکچال 2 (4162 متر) نیز صعود شد.

 

ادامه خط الرأس و قله سرکچال 2

 

در اینجا به علت عدم توانایی ادامه مسیر با سرعت سایرین، توسط یکی از همنوردان و مشورت با دوستان در مورد زمان مورد نیاز جهت صعود قله سرکچال 3 (4250 متر) با توجه به اینکه در قسمت هایی درگیری با سنگ های یخ زده داشت، و همچنین زمان لازم جهت استراحت در پناهگاه و  بازگشت تا روستا؛ به این نتیجه رسیدیم که تقسیم تیم به صلاح نبوده و از طرفی ادامه مسیر توسط همگی و با سرعت کمتر، به از دست دادن زمان و الزام به پیمایش بخش نسبتا خطرناکی از مسیر در تاریکی و فرود روی مسیر یخ زده منتهی می شود که نهایتا علی رغم اینکه قله بسیار به ما نزدیک بود و از همیشه دست یافتنی تر می نمود، تصمیم به بازگشت از همان نقطه گرفتیم.

مسیر پناهگاه تا قله سرکچال 2 تقریبا یک و هشت دهم کیلومتر بود و نکته خاصی جهت صعود نداشت. البته طبق تجربه سالهای گذشته دوستان، طی نمودن خط الرأس نیاز به کرامپون داشته است.

 

 

بعد از اینکه تصمیم بر عدم ادامه صعود شد، تیم در قله سرکچال 2 کمی استراحت نمود و پس از گرفتن عکس های یادگاری و بررسی قلل منطقه شروع به فرود نمودیم که در ساعت 12 ظهر به جانپناه رسیدیم و پس از صرف نهار، استراحت و آب کردن برف و نوشیدن چای، در ساعت 14:00 شروع به ادامه فرود کردیم.

مسیر بازگشت را با توجه به خطرناک بودن شیب سنگی زیر جانپناه و همچنین صرفه جویی در زمان با عدم صعود مجدد یال روبروی گردنه لجنی، انتخاب نمودیم و به جای طی کردن مسیر صعود، کمی به سمت راست منحرف شده و با تراورس دو دره که بهمن گیر نبوده و بی خطر بودند، در مسیر صعود تابستانی قرار گرفتیم و بقیه مسیر تا روستا را از آن مسیر ادامه دادیم و در نهایت در ساعت 15:30 به روستای سپیدستان بازگشتیم.

 

قله سرکچال 3، در دسترس و دور از دسترس!!!

 

بعد از تعویض لباس و بسته بندی کوله ها در ساعت 16 به سمت تهران حرکت کردیم، در تهران از سهیل عزیز جدا شدیم و به سمت قم ادامه مسیر دادیم. نهایتا برنامه در ساعت 20:00 با رسیدن ما به قم خاتمه یافت.

 

نکات قابل توجه:

  l   منطقه فاقد آب آشامیدنیست و آب کل برنامه در زمستان از طریق همراه بردن آب از روستا یا آب کردن برف تأمین می شود ولی در تابستان ظاهرا چشمه ای در دره کنار پناهگاه موجود است.

 

نفرات از سمت راست: سهیل رضا زاده، محمد شاکری، حسین علوی، حسین جلالی

 

نفرات شرکت کننده: محمد شاکری (سرپرست)، سهیل رضازاده (جلودار)، سید حسین جلالی (مسوول فنی)، سید حسین علوی و علیرضا ستوده فر(عکاس).

هزینه تقریبی: 170/000 ریال.

 

 

آبشار یخ زده مدرسه یخنوردی هملون

 

منابع استفاده شده:

گزارش برنامه گروه کوهنوردی تهران

 

نقشه جی پی اس مسیر را از اینجا می توانید دریافت کنید.

 

 
قله قاش مستان (دنا) چاپ
گزارش برنامه - گزارش برنامه های اجرا شده
دوشنبه, 10 مرداد 1390 ساعت 12:13

تاریخ اجرا: 26 و 27/3/1390

 

مشخصات كلي:

رشته كوه دنا بخشي از سلسله جبال زاگرس مي‌باشد كه از شمال غربي به جنوب شرقي امتداد دارد. طول اين رشته كوه تقريبا 70 كيلومتر و در مرز مشترك استان هاي اصفهان، كهكلويه و فارس مي‌باشد. اين رشته كوه داراي 40 قله بالاي 4000 متر بوده و بلندترين قله آن قله قاش مستان با ارتفاع 4436 متر بام زاگرس مي‌باشد. از ديگر ارتفاعات مهم اين رشته كوه مي توان از مورگل، كپيري، قزل قلعه، سه قپه آسماني، ماش، سيچاني، بيژن، حوض دال و قلل حرا نام برد.

اين رشته كوه داراي چندين برف چال و يخچال كوچك و بزرگ به خصوص در جناح شرقي آن مي‌باشد.

 

شرح برنامه:

ساعت 4 صبح روز پنج شنبه مورخ 26/3/90 در ميدان مطهري برنامه شروع گرديد.

 

 

پس از گذر از كاشان و‌ اصفهان در پارك صفه صبحانه را صرف نموديم و با ادامه مسير به سمت  شهرضا حركت كرديم و در مسير كمربندي اين شهر مسير را به سمت سميرم تغيير داديم. در ابتداي جاده تابلو سميرم 75 كيلومتر در پيش روي ما قرار داشت و با گذر از اين شهر زيبا و سرسبز، مسير 29 كيلومتري را به سمت حناء ادامه داديم، سپس در ادامه مسير از مورك گذشته و يك كيلومتر پس از سه راهي ياسوج به فرعي خفر رسيديم. اين سه راهي از حناء 21 كيلومتر فاصله داشته و تا خفر نيز 30 كيلومتر در پيش است. در 5 كيلومتري خفر از رودخانه اي خروشان و بسيار زيبا  گذشته و در نهايت در ساعت 2 و 30 دقيقه به خفر رسيديم. در روستاي خفر اقامتگاهي به نام كيخسرو وجود دارد كه محل مناسبي جهت پارك خودروها و همچنين يافتن چهارپا جهت حمل بار مي‌باشد.

 

 

 تعدادي از دوستان كوله هاي خود را بار الاغ كرده بودند و با توجه به انتظار دوستانمان به سرعت آماده شده و پس از انجام معارفه و توضيحات مختصر سرپرست برنامه آقاي ابراهيم مقدم در خصوص منطقه در ساعت 2 و 45 دقيقه در هوايي گرم به راه افتاده داديم. خانم يوسف وند به عنوان جلودار، آقاي حسين محمدي به عنوان عقب دار و آقاي قرباني عكاس برنامه معرفي شدند.

 

قله قاش مستان از اقامتگاه كيخسرو

 

با توجه به رطوبت بالاي ناشي از رودخانه و گرماي هوا پس از 45 دقيقه به مدت 10 دقيقه به استراحت پرداختيم. در ادامه نيز با توقف هايي كوتاه تجديد قوا نموديم تا در ساعت 6 پناهگاه از دور نمايان گرديد و با برداشتن آب از كنار چشمه اي زيبا در نهايت در ساعت 6 و 15 دقيقه به پناهگاه رسيديم. پناهگاه فلزي گنجايش 20 نفر را دارد كه قسمت انتهايي پناهگاه به صورت دوطبقه مي‌باشد.

پيش از ما كوهنورداني از ياسوج، جهرم در محل پناهگاه حضور داشتند لذا تعدادي از دوستان چادرها را برپا نموده و با توجه به شرايط مساعد جوي تعدادي نيز در فضاي آزاد به استراحت پرداختند. پس از صرف غذا و گشتي در اطراف پناهگاه و گپي با دوستان مقرر گرديد فردا صبح ساعت 4 صبح بيدار شده و صعود در ساعت 5 آغاز گردد.

 

 

صبح روز بعد ساعت 4 بيدار شده ولي متاسفانه با  توجه به عدم هماهنگي تعدادي از دوستان با 40  دقيقه تاخير در ساعت 5 و 40 دقيقه برنامه صعود از مسير پاكوب آغاز شد. در ادامه از كنار لوله‌اي قطور كه جهت انتقال آب  استفاده مي‌شود و چندين نهر خروشان زيبا گذشته و پس از 30 دقيقه حركت به ابتداي يخچال رسيديم.

 

 

هواي مساعد شب گذشته و سفت بودن برف مسير سرعت حركت را افزايش مي‌داد. در ساعت 7 و 20 دقيقه توقفي كوتاه داشتيم كه در اين فرصت سرپرست برنامه از آقاي محمدي درخواست نمود تا در خصوص حركت در مسير هاي برفي و يخچالي توضيحاتي را ارائه دهند.

 

 

در ادامه مسير پس از رسيدن به يال  مسير قله مورگل از سمت راست و مسير قله قاش مستان از دست چپ مشخص مي‌گردد و گروه ما نيز با اندكي اشتباه در مسير يابي، قله را دور زده و از مسيري دست به سنگ  كه موجب اتلاف وقت و انرژي بسيار گرديد، ادامه مسير داديم.

 

 

  با زياد كردن ارتفاع زيبايي هاي طبيعت بيشتر نمايان مي‌گردد و تعدادي از  قلل خط الراس زيباي دنا شامل قلل كپيري، قزل قلعه، سه قپه آسماني و ماش را مي‌توان ديد. با حركتي آهسته و مداوم ادامه مي‌دهيم و در نهايت در ساعت  11 و 10 دقيقه  مورخ 27/3/90 موفق به صعود  قله 4436 متري قاش مستان بلندترين قله رشته كوه زاگرس گرديديم.

 

 

پس از توقفي نيم ساعته بر فراز قله و تماشاي زيبايي هاي كم نظير و قلل اطراف منطقه و گرفتن چند عكس يادگاري و گپي دوستانه با ساير كوهنوردان فرود قله در ساعت 11 و 30 دقيقه آغاز شد.

مسير فرود را با پيمايشي پيوسته ادامه داده و با سر خوردن قسمت هايي از مسير  پس از 2 ساعت 30 دقيقه به پناهگاه رسيديم. پس از توقفي جهت استراحت و صرف نهار در ساعت 3 و 45 دقيقه به سمت خفر به راه افتاديم. ادامه مسير فرود را نيز در مدت 2 ساعت طي نموديم و در ساعت 5 و 45 دقيقه به روستا رسيديم. و با جمع كردن وسايل و جابجايي كوله ها در ساعت 6 و 25دقيقه مسير برگشت آغاز شد. در نهايت برنامه در ساعت 2 و 35 دقيقه بامداد روز شنبه مورخ 27/3/1390 در ميدان مطهري خاتمه يافت.

 
نقشه GPS مسیرهای مناطق کوهستانی (ثبت شده توسط گروه مهر) چاپ
گزارش برنامه - نقشه GPS مناطق مختلف
چهارشنبه, 21 اردیبهشت 1390 ساعت 16:52

   

* مسیرهای درج شده در زیر توسط دستگاه جی پی اس شرکت گارمین، مدلهای ویستا و ویستا اچ سی ایکس Garmin – Vista & Vista HCX  ، ثبت گردیده اند. و با نرم افزار معرفی شده توسط این شرکت سازگارند.

* گروه مهر مسؤولیت ناشی از عدم صحت اطلاعات مسیرهایی که توسط سایرین در اختیار گروه قرار می گیرد را نمی پذیرد. (مسیرهای پیموده و ثبت شده توسط گروه مهر، با علامت * در کنار نام مسیر، مشخص گردیده اند).

* از دوستان عزیزی که برخی مسیرهای معرفی شده در زیر متعلق به آنها می باشد کمال تشکر را می نمائیم: وبلاگ کلاهه/ وبلاگ دیتا کوه / وبلاگ کوه قاف

* چنانچه شما نیز نقشه منطقه خاصی را در اختیار دارید، در صورت تمایل، آن را جهت اضافه شدن به فهرست مناطق، به آدرس پست الکترونیکی گروه ارسال نمائید.

   

نقشه GPS   مسیرهای مناطق کوهستانی (ثبت شده توسط گروه مهر)

* اردهال (جبهه جنوبی روستای قالهر)

 

* اردهال (جبهه شمالی روستای نشلج)

   

* آزاد کوه (از وارنگرود)

   

* آزاد کوه (از روستای کلاک)

   

* الموت به سه هزار

   

* الوند وشنوه (قم)

   

* اشتران کوه (تا چال کبود)

   

* برف انبار (قم)

   

* برف انبار به جاسب (قم)

   

* پاشوره

 

* پرسون

 

* توچال به شهرستانک

 

* خلنو

 

* دماوند (جبهه جنوبی)

 

* دماوند (جبهه غربی)

 

* دماوند (جبهه شمالی)

 

* سرکچال (زمستانی)

 

* سلطان سعد شاه (قم)

 

* شاه البرز

 

* شید (برزوک کاشان)

 

* شیرکوه یزد

 

* علم کوه از حصار چال

 

* قاش مستان (دنا)

 

* کلون بستک به خلنو (خط الرأس)

 

* کهار

 

* گلستان کوه خوانسار

 

* گز آنا یورد

 

* لاله زار کرمان

 

* نیزوا

 

* وتوس (قم)

 

* ولیجیا (جاسب)

 

* هزار کرمان

 

 
<< شروع < قبلی 1 2 3 4 5 6 بعدی > انتها >>

صفحه 1 از 6